newcastle. anneannemin evinin yakınları, hatta marketlerin olduğu bir sokağa giderken aldığımız yolların birinde önce çimlerin üzerinde sonra da kaldırımlarda zıplaya zıplaya ilerliyorum (küçükken sıkıldığımda bunu çok yapardım, yürürken zıplayabileceğim en yüksek noktaya ulaşıp onu geçmeye çalışarak sürekli zıplamak). ancak yer çekimi gerçekte olduğunun yarısından bile daha zayıf olduğundan biraz da uçar gibi hareket ediyorum. kendi kendime sürekli "işte istediğim zaman yapabiliyorum" diye düşünüyorum (uyandıktan sonra daha önce defalarca rüyamda uçtuğumu hatırladım). bu sırada fransızca konuşan iki kişinin sesini işitiyorum ve oldukça yüksek bir apartmanın penceresine oturmuş iki genç kızı fark ediyorum. iki-üç zıplayışta yeterli yüksekliğe erişip yanlarına oturup fransız kızlarının dudak yapısından, zaman zaman frijit zaman zaman da dominant gorunuslerinin beni ne kadar etkilediğinden, oryantalizmden bahsediyorum. daha sonra aynı yerde buluşmak için sözleşiyoruz.
papatya evine bir akvaryum almış. bir ara salonda akvaryuma bakarken yalnız kalıyorum. balıklardan biri birden oteki balıkları yiyerek büyümeye başlıyor, sonra pulları kararıp dökülüyor ve derisinin altından çıkan kanatlarıyla 4-5 metre genişliğinde kocaman bir yaratığa dönüşüyor.
Tuesday, January 13, 2009
Wednesday, October 8, 2008
12. Grave
2 kız , 1 erkek kardeş ve babaları ellerinde minik toplar atan bir çift tabancayla oyun oynuyorlar, vurulan kişi oyundan çıkıp silahını kendisi yerine oyuna dahil olana veriyor. aynı zamanda da kısa kesilmiş çimlerin olduğu bir mekanda bir açık hava kokteylindeyiz, yanımda ilke de var. oyunu çocukların şirinliğine bakıp eğlenerek izliyoruz. sonunda erkek çocuk babasını da vurarak kazanıyor. oyun bittikten sonra baba silahını bırakıyor ve oyuncular ortadan kayboluyor. ben de yerden silahı alıp bana sırtını dönmüş kendisi için içecek seçen çocukların 2 aylık hamile annesinin poposuna ateş ediyorum. kadın bana doğru dönünce (poposunun büyük olduğunu kast etmek için) poposunu ilke'nin poposu sandığımı söylüyorum, hınzırca gülüyoruz.
hatırlayamadığım birkaç cümleden sonra sarmaş dolaş olup ateşli bir şekilde seviştik.
dünyanın sonuyla ilgili 3 rüya:
- kıyamet gününde her tarafı kapkaranlık bir sis kaplıyor ve sis birden geri çekildiğinde herkes yere düşüp ölüyor. deniz, haluk ve nir'le bir çölün ortasında içinde dilini konuşmadığımız yaklaşık 10 kişinin bulunduğu bir kulübeye sığınıyoruz. birden içeriye gestapo kılıklı askerler giriyor ve herkesi sıraya dizip soru soruyorlar, sorunun cevabını beklemeden kurbanları öldürüyorlar. bu sırada biz saklanmışız, ama birimiz yere bir şey düşürerek yerimizi belli ediyor. nir suratında en ufak bir korku ifadesi olmaksızın kendisini feda ederek kurbanların arasına karışıyor ve ölümünü dehşetle izliyoruz.
- tatil boyunca 1 hafta saksafon çalamayınca gelen klasik rüyalardan biri: guitar club'a benzer bir yerde saksafon dersi veriyorum ama birden bina yıkılmaya başlıyor ve her yerin yukarıdaki rüyadaki gibi koyu boğucu bir toza boğulduğunu görüyorum.
- maçka'dan beşiktaş'a sabahın erken saatlerinde gri bir gökyüzü altında yürüyorum. evler, dükkanlar her yer boşaltılmış. derken ileride daha büyük bir kalabalığa katılmak üzere olan bir grup insan görüyorum. denize karışan ırmaklar gibi kocaman kalabalığa ulaştıklarında iyice seçilmez oluyorlar, sonra silikleşip kayboluyorlar (Helnwein etkisi). bir süre sonra anlıyorum ki sonny rollins'in cenazesindeyiz ve onun ölümüyle evrenin de sonu gelmiş.
hatırlayamadığım birkaç cümleden sonra sarmaş dolaş olup ateşli bir şekilde seviştik.
dünyanın sonuyla ilgili 3 rüya:
- kıyamet gününde her tarafı kapkaranlık bir sis kaplıyor ve sis birden geri çekildiğinde herkes yere düşüp ölüyor. deniz, haluk ve nir'le bir çölün ortasında içinde dilini konuşmadığımız yaklaşık 10 kişinin bulunduğu bir kulübeye sığınıyoruz. birden içeriye gestapo kılıklı askerler giriyor ve herkesi sıraya dizip soru soruyorlar, sorunun cevabını beklemeden kurbanları öldürüyorlar. bu sırada biz saklanmışız, ama birimiz yere bir şey düşürerek yerimizi belli ediyor. nir suratında en ufak bir korku ifadesi olmaksızın kendisini feda ederek kurbanların arasına karışıyor ve ölümünü dehşetle izliyoruz.
- tatil boyunca 1 hafta saksafon çalamayınca gelen klasik rüyalardan biri: guitar club'a benzer bir yerde saksafon dersi veriyorum ama birden bina yıkılmaya başlıyor ve her yerin yukarıdaki rüyadaki gibi koyu boğucu bir toza boğulduğunu görüyorum.
- maçka'dan beşiktaş'a sabahın erken saatlerinde gri bir gökyüzü altında yürüyorum. evler, dükkanlar her yer boşaltılmış. derken ileride daha büyük bir kalabalığa katılmak üzere olan bir grup insan görüyorum. denize karışan ırmaklar gibi kocaman kalabalığa ulaştıklarında iyice seçilmez oluyorlar, sonra silikleşip kayboluyorlar (Helnwein etkisi). bir süre sonra anlıyorum ki sonny rollins'in cenazesindeyiz ve onun ölümüyle evrenin de sonu gelmiş.
Labels:
beşiktaş,
cinsellik,
freud,
helnwein,
kıyamet günü,
oedipus,
ölüm,
ölüm korkusu,
saksafon,
sonny rollins
Sunday, August 31, 2008
11. Allegro
metin abi, emre, ilke, orkun ve birkac kisi daha sokaklarda kayboldugumuz serin bir paris gecesinde birimizin evinin yolunu ariyoruz. yol boyunca konustugumuz tek konu evdeki mantarlari nasil tuketecegimiz. portakal suyunun icine koymak, limoncelloyla birlikte yutmak gibi ucuk yontemler oneriliyor. eve vardigimizda hatirlayamadigim bir sebepten dolayi takilmamaya karar veriyoruz, metin abi bir bilgisayar oyunu acip oynamaya calisiyor digerleri ise uyumaya basliyor.
bilgisayar oyununun amaci pelin diye bir kizin evine yerlestirilmis gizli bir kameradan aldigimiz verileri kullanarak kizin bilgisayarini hacklemeyi basarmak. metin abi oyunu bir sure deneyip hic ilerleme kaydedemeyince garip bir sekilde sinirleniyor ve icerideki odaya kapaniyor. ben de yapacak bir sey ve uykum olmadigindan oyunu oynamaya basliyorum. oyunda ilerledikce anliyorum ki, oyunun bas karakteri metin balci'nin ta kendisi ve ben onu kontrol ediyorum. pelin'in bilgisayarina girdikten sonra emailler arasinda buldugum bir ipucundan yola cikarak dunyanin dort bir tarafinda gizli gorevler yaptiktan sonra oyunun son bolumunde metin balci'nin anneannesinin iradesiyle verdigi savasi kazanmak gerek.
tam bu anda anliyorum ki metin aslinda kucuklukten beri bir ajan olarak yetistirilmis ancak cocukluguyla ilgili bu bolumu tamamen unutmus. Birden iceri metin gozlerinde yaslarla giriyor: ben bilgisayardayken o da bir yandan mantarlari yemis ve bastirdigi bu anilarini hatirlamis.
"benden bir canavar yarattilar, benden korkunc bir canavar yarattilar" diye haykirarak agliyor...
bilgisayar oyununun amaci pelin diye bir kizin evine yerlestirilmis gizli bir kameradan aldigimiz verileri kullanarak kizin bilgisayarini hacklemeyi basarmak. metin abi oyunu bir sure deneyip hic ilerleme kaydedemeyince garip bir sekilde sinirleniyor ve icerideki odaya kapaniyor. ben de yapacak bir sey ve uykum olmadigindan oyunu oynamaya basliyorum. oyunda ilerledikce anliyorum ki, oyunun bas karakteri metin balci'nin ta kendisi ve ben onu kontrol ediyorum. pelin'in bilgisayarina girdikten sonra emailler arasinda buldugum bir ipucundan yola cikarak dunyanin dort bir tarafinda gizli gorevler yaptiktan sonra oyunun son bolumunde metin balci'nin anneannesinin iradesiyle verdigi savasi kazanmak gerek.
tam bu anda anliyorum ki metin aslinda kucuklukten beri bir ajan olarak yetistirilmis ancak cocukluguyla ilgili bu bolumu tamamen unutmus. Birden iceri metin gozlerinde yaslarla giriyor: ben bilgisayardayken o da bir yandan mantarlari yemis ve bastirdigi bu anilarini hatirlamis.
"benden bir canavar yarattilar, benden korkunc bir canavar yarattilar" diye haykirarak agliyor...
Monday, July 21, 2008
10. Tempo Primo

salle pleyel'de ismini hatırlayamadığım kocaman bir orkestrayla saint saëns'in 1. çello konçertosunu çalıyorum. çellistlerin alışık olduğu pozisyonu yerine sanki kontrbas çalıyormuş gibi ayaktayım. duruşumun garipliği aslında oldukça anlaşılır: çello çalmaya iki gün önce başlamışım ve içimde uzun bir süre boyunca dönem ödevini savsaklayıp son günde yetiştirmeye çalışan öğrencinin heyecanına benzer bir duygunun güdümünde, beceriksizliğimi dahi müzisyenlerin alışılageldik bir biçimde tasvir edilen garip hareketlerine benzer jestlerle kapatmaya çalışıyorum. 2. hareketin ortasında orkestranın sustuğu ve benim kendimden geçerek çaldığım bir bölümde çelloyu gövdesinden kavrayıp valse benzer bir dans yapmaya başlıyorum. seyirci üzerinde güzel bir etki bırakmışım ki konserin sonunda salon yıkılacakmışçasına alkış kopuyor, 1. kemancı hayranlıkla elimi sıkıyor. fakat o kadar beğenmelerine karşın bis yapmamı teklif etmiyorlar ve korktuğumun başıma gelmediğini görüp rahatlıyorum (o an aklımdan "eğer bis yapmayı teklif ederlerse çelloyu yan tutup gitar gibi çal" diye geçirdim).
konser sonrasında orkestradaki çellistlerden bazılarını kendi aralarında dedikodu yaparken (enstrümanı çalamadığımı kimsenin anlamamasına çok şaşırmışlar) yakalıyorum, geri kalanları ise benimle flört etmeye çalışıyorlar. konser mekanını terk ederken büyük bir heyecanla bu heyecanı ilk paylaşmak istediğim kişi olan babama telefon ettiğimi ama ulaşamadığımı hatırlıyorum.
uyandığımda yaptığım ilk iş google'da jacqueline du pre fotoğrafları aramak oldu...
Labels:
çello,
jacqueline du pre,
jacqueline du pré,
rüya,
rüya kayıtları,
saint saens
Thursday, July 10, 2008
9. Largo
cadı kılıklı bir kadın kamboçya dili, türkçe, farsça, "mısırca", ve bir dilde daha "hayır" kelimesinin neden ortak olduğunu açıklıyor. kelime eski mısırca nayır veya n'yır kelimesinden geliyormuş: n'- olumsuzluk eki ve hareket etmek anlamındaki yir (fransızcadaki harekete geçmek,bir şey yapmak anlamındaki agir buradan geliyormuş) kelimelerinden oluşmuş ve kocalarını çok sinirlendiren kadınlara söylenen bir olumsuz emir anlamı varmış. rüyada cüneyt arkın filmlerinde görüp güldüğümüz nayır nolamazların aslında anlamlı kelimeler olduklarını ciddi ciddi düşündüm. uyandığımda hayatta alakasız kavramlar arasında bir bağlantı keşfettiğimizde hissettiğimiz duyguya benzer bir his vardı.
sinem'in akın dayısı türettiği yeni bir kelimeden bahsediyor: tütlek. ne anlama geldiğini sorduğumda "ohhhoooooo çoktan giydim bile" diye cevap verip arkasını dönüp gidiyor.
sinem'in akın dayısı türettiği yeni bir kelimeden bahsediyor: tütlek. ne anlama geldiğini sorduğumda "ohhhoooooo çoktan giydim bile" diye cevap verip arkasını dönüp gidiyor.
Labels:
cüneyt arkın,
etimoloji,
hayır,
nayır,
nyir,
rüya,
rüya kayıtları,
tütlek
Wednesday, May 28, 2008
8. Sostenuto
venedik'te "lucid" diyebileceğimiz bir rüya gördüm. yatmadan bir süre önce sinemayla ilgili konuştuk, italya'da olmanın da etkisiyle olacak rüyamda barbaros bulvarı'na benzeyen bir yerdeyim, evlendirme dairesinin arkasından yıldız'a bağlanan yokuş da olabilir. yanımdan nanni moretti'nin karısı minik italyan tipi bi arabayla geçiyor içinde de 3 tane sarışın çocuk var. arabanın arkasında elektronik bir panel var ve bir yazı kayarak geçiyor, yazıyı okuyup hemen unutuyorum. tam bu noktada kendi kendime rüyada olduğumu ve uyandığımda bunu unutmamam gerektiğini söyleyip zamanı geri almaya çalışıyorum. rüyada olduğumun farkındayım, ama farkında olduğumun farkında değilim. ellerimi sıkıyorum yoldan geçenler suratıma bakıp gülüyor yaptığım harekete, ama artık her şeyin bir rüya olduğunu bildiğimden hiç önemsemiyorum. birden zaman geriye sarılan bir film gibi hızlı hızlı arabayı ilk gördüğüm ana kadar geriliyor. şimdi daha dikkatli bir şekilde yazıyı okumaya koyuluyorum:
"la france et mon réseau m'ont sauvé la vie"
rüyayı uyandıktan uzun bir süre sonra kanalın kenarında emre ve ilke'ye anlatırken heyecandan az kalsın yediklerim boğazıma kaçıyordu. uzun zamandır varmak istediğim noktanın artık çok yakınındayım.
"la france et mon réseau m'ont sauvé la vie"
rüyayı uyandıktan uzun bir süre sonra kanalın kenarında emre ve ilke'ye anlatırken heyecandan az kalsın yediklerim boğazıma kaçıyordu. uzun zamandır varmak istediğim noktanın artık çok yakınındayım.
Friday, May 9, 2008
7. Moderato
istanbul ziyaretleri hep rüyalar açısından zengin oluyor. bu sefer istanbul'a gelirken yolda filozofların cinsel hayatları üzerine bir makale okudum. özellikle de beauvoir' ın amerikalı flörtüne yazdığı mektupta açıkladığı sartre'ın frijitliği ve insan cinselliği üzerine düşünceleri arasındaki açık bağlantının farkına varmam beni biraz etkilemiş olacak, ertesi gün buluşacağım sinem' i gördüm: sevişmeye karar vermişiz, ama sevişmek yerine satranca benzer bir oyun oynuyoruz. bana "of amma isteksizsin" diye veryansın ediyor, ben de oyunu oynamayı kesip heyecanla sartre' ın cinsel yaşamının ne kadar monoton olduğunu ve bunun onun muazzam bir insan olduğu gerçeğini değiştirmediğini açıklamaya girişiyorum. oyuna kaldığımız yerden devam etme girişimlerimin onun konsantrasyonunu kaybetmesi nedeniyle sonuçsuz kaldığını görüp uyandım. daha önce çok istekli olduğum bazı sevişmelerde hakikaten 5-6 dakikalığına aklıma gerçekten alakasız şeyler gelip onları anlatarak karşımdakinin de konsantrasyonunu bozduğum olmuştu, sanırım bu tür durumlarla ilgili bir ahlaki ders olarak okumak lazım bunu.
istanbul'da kaldığım son gün iki tane ilginç rüya gördüm. bir ayrılık öncesi klasiği olarak balık pazarının arkasında rakı içtik, akşam sinem'le buluşacaktık ama rahatsızlandığı için gelememiş. yatmadan önce de bir shakti albümünü sonsuz loop'a koydum. gece uykumdan uyanıp bütün yüksek lisans tezi koşturmacasına, arada ağır takıldığımız birkaç gecenin yorgunluğuna rağmen yatarken müzik koyma ısrarıma güldüm, çünkü gerçekten çok karmaşık ve hiçbir şekilde uyku kavramıyla bağdaşmayacak bir müzikti. ilk rüyada tekrar sinem'le bir hint restoranındaydık, trompete başlama isteğimi şevkle anlatıyorum, bir sergiden tablolar'ın başlangıç melodisini ağzımla söylüyorum ama sesim bir trompetten farksız çıkıyor, hatta sonra orkestranın eşliği bile duyuluyor. etraftaki insanların bütün o sesleri ağzımdan nasıl çıkardığıma hayret edip ağızları açık bir şekilde beni izlediğini fark ettim, ve gülerek uyandım. aslında rüyada yaptığım şeyin toplu taşıma araçlarında ya da işte çok sıkılan insanların çaldıkları enstrümanı ellerinde hayal edip çalar gibi yapmalarından farksız olduğunu anlıyorum şimdi. müzik okuduğum zamanlarda sık sık, bir iki kere de çok aşkın bir şekilde rüyada başıma gelmiş ilginç bir deneyim...
son rüyada facebook'a giriyorum, social profile gibi (hatta social profile'ın kendisi de olabilir) bir uygulamada birisinin öpüşme başarıma yüz üzerinden 0 verdiğini görüp sinir oluyorum. midem bulanarak feci bir öç duygusuyla doluyorum ama o kişi arkadaş listemde yok, sanki bütün uygulamaları yüklesem bir şekilde ona sesimi duyurabilirmişim gibi geliyor. uygulamaları yükledikçe bütün bunların aslında korkunç bir testin bir parçası olduğunu ve birilerinin büyük ihtimalle beni izleyerek dalga geçtiğini düşünerek korkuyla uyandım.
istanbul'da kaldığım son gün iki tane ilginç rüya gördüm. bir ayrılık öncesi klasiği olarak balık pazarının arkasında rakı içtik, akşam sinem'le buluşacaktık ama rahatsızlandığı için gelememiş. yatmadan önce de bir shakti albümünü sonsuz loop'a koydum. gece uykumdan uyanıp bütün yüksek lisans tezi koşturmacasına, arada ağır takıldığımız birkaç gecenin yorgunluğuna rağmen yatarken müzik koyma ısrarıma güldüm, çünkü gerçekten çok karmaşık ve hiçbir şekilde uyku kavramıyla bağdaşmayacak bir müzikti. ilk rüyada tekrar sinem'le bir hint restoranındaydık, trompete başlama isteğimi şevkle anlatıyorum, bir sergiden tablolar'ın başlangıç melodisini ağzımla söylüyorum ama sesim bir trompetten farksız çıkıyor, hatta sonra orkestranın eşliği bile duyuluyor. etraftaki insanların bütün o sesleri ağzımdan nasıl çıkardığıma hayret edip ağızları açık bir şekilde beni izlediğini fark ettim, ve gülerek uyandım. aslında rüyada yaptığım şeyin toplu taşıma araçlarında ya da işte çok sıkılan insanların çaldıkları enstrümanı ellerinde hayal edip çalar gibi yapmalarından farksız olduğunu anlıyorum şimdi. müzik okuduğum zamanlarda sık sık, bir iki kere de çok aşkın bir şekilde rüyada başıma gelmiş ilginç bir deneyim...
son rüyada facebook'a giriyorum, social profile gibi (hatta social profile'ın kendisi de olabilir) bir uygulamada birisinin öpüşme başarıma yüz üzerinden 0 verdiğini görüp sinir oluyorum. midem bulanarak feci bir öç duygusuyla doluyorum ama o kişi arkadaş listemde yok, sanki bütün uygulamaları yüklesem bir şekilde ona sesimi duyurabilirmişim gibi geliyor. uygulamaları yükledikçe bütün bunların aslında korkunç bir testin bir parçası olduğunu ve birilerinin büyük ihtimalle beni izleyerek dalga geçtiğini düşünerek korkuyla uyandım.
Subscribe to:
Posts (Atom)
