Rüya Kayıtları

33. Vivo

2011-11-18T17:00:00.000-08:00

[g. ile -onun the key of life diye isimlendirdigi- bir calisma metodu gelistirip ustune uzun uzun konustugumuz bir gecenin sonunda]
g. asil gizin birisinden oc alir gibi sevisen kadinlarda sakli oldugunu, onlara danismadan metodun hicbir sekilde tamamlanmis kabul edilemeyecegini soyluyor.

32. Lento

2011-03-23T05:28:00.000-07:00

tanımadığım birine yıldız kelimesinin diezden geldiğini anlatıyorum. diez işareti(#) aslında yıldızların parıldamasından esinlenen antik yunanlılar tarafından yapılmış ve farsça bu işarete al-diyaz denirmiş. bu kelime türkçeye yıldız olarak girmiş.

31. Vivo

2011-01-27T05:33:00.000-08:00

mathieu ve bassel'le mi majör ve mi minör arasında gidip gelen bir standart çalıyoruz. ben gitar çalıyorum ve arada mathieu'yü taklit edip dinleyenleri güldürmeye çalışıyorum

30. Prestissimo

2011-01-08T17:26:00.000-08:00

deniz kıyısında bir ofisteyiz bilardo ya kocaman bir langırt masasının altından eski ve kırık bir oyuncak parçası buluyorum. sonra kumsalda o oyuncağa ait olduğunu anladığım başka parçalar. bu parçalar arasındaki bağlantıları düşünürken bir yandan aslında yakında olacak bir cinayeti kimin işleyeceğini bulmaya çalışıyorum. sonunda bütün parçaları birleştiriyorum: 1970'lerden kalma, gazetelerin kuponla verdiği bir futbolcu oyuncağı. hemen ofisteki arşivden(!) oyuncağın verildiği güne gazetedeki bir sayfada görülen uzun saçlı adamın cinayeti işleyeceğini anlıyorum. adam yan odadan çıkıyor. henüz yaşanmamış cinayet vak'asını çözmemle bir yerlerden e. beliriyor. üzerinde çok hoşuma giden, mor/kırmızı/mavi bir bikini var. çok güzel yanmış, saçları upuzun ve onu neredeyse kovalarcasına takip ediyorum. büyükçe bir gemiye yüzüp güvertesine çıkıyoruz. güvertesinde bikinisinin üstünü çıkarıyor, memelerinden çok tahrik olup avuçluyorum, poposunu kavrayıp kendime sıkıca yaslıyorum o ise biraz ileri kaçıp kalçalarını dışarı çıkararak yere eğiliyor, sonra geminin içine doğru kaçıyor. iç mekanda en alt kata iniyorum ama iki genç fransız erkeğinden başka bir şey bulamıyorum. oldukça yoğun bir duman çıkaran bir cıgara içerek çok düşük bitrate'li mp3'leri bir algoritmayla daha kaliteli hale getirebileceklerini kanıtlamaya çalışıyorlar. onları içimden hemen çürütüyorum: "öyle bir algoritma olsaydı parçaları internetten olduğu gibi indirmez, düşük bit rateli sıkıştırılmış versiyonlarını indirip lokalimizde dönüştürüp dinlerdik"

29. Grave

2010-12-11T15:11:00.000-08:00

h. kanserini yenmiş, ama müziğe çok yetenekli otistik bir cüceye dönüşmüş. oyuncak gibi bir org çalıyor. başı örtülü hanımı kanser riskini en fazla artıran yiyeceğin baklava olduğunu söylüyor. özellikle gece yiyince çok zararlı oluyormuş.

norveçli bir gitarist jazz café'de lideri olduğum bir grupla çalıyor. ama grupça onun müziklerini öğrenmişiz. ben nedense sondan önceki parçada melodiyi çalıp son parçada da bir solo çalmak dışında hiç katılmıyorum. setten sonra çalışımı hiç beğenmediğimi söyleyince fena çalmadığımı söyleyip teselli etmeye çalışıyor.

28. Grave

2010-12-01T05:11:00.000-08:00

i. ile konuştuktan sonra
kongo ve polonya arasında tarihi bir ilişki olduğunu kanıtlamak için google'da sayfa sayfa geziniyorum

27. Vivo

2010-11-28T15:34:00.000-08:00

momo'nun barındaki konserde -saçlarım yağlı olduğu için- bütün akşam kafamda kocaman bir bereyle çalınca akşam şu rüyayı gördüm:

içinde e.'nin de olduğu bir sınıftayım, sınıftaki sıralar bazı tren vagonlarında olduğu gibi ikişerli sıralar halinde birbirine bakıyorlar ve 4'lü gruplara ayrılmışlar. e.'nin suratı bana dönük. yanımdakilere heyecanlı ve komik bir şekilde hocanın anlattığı konuyu anlatıyorum (yatmadan big bang öncesi olaylara dair bulunan ve henüz yayınlanmamış bir makale okumuştum, onunla ve penrose ile ilgili bir şeylerdi) . o sırada kafamda bulunan bere büyüyor ve bu e.'yi çok güldürüyor, sürekli gözümün içine hayran hayran bakıyor. içimden gülüşünü ne kadar tatlı bulduğumu söylemek geçiyor ama bir türlü yanına gidip konuşmuyorum.

iki üç adam kendi aralarında benim hakkımda konuşuyorlar, aralarında en saygı duydukları kişi "aslında bir şirket kurup çok başarılı olacağı kesinken fasa fiso işlerle uğraşması biraz garip, yine de hala zaman var" derken kendimi dışarıdan, onların perspektifinden izliyorum. saçlarım uzun, çok inceyim: belli ki 19 yaşımda londra'dan döndüğüm halime bakıyorum.

26. Lento

2010-10-03T04:22:00.000-07:00

yatmadan önce son zamanlarda çok tartışılan richard dawkins-harun yahya videosunu ve yine r.d.'nin müslümanlarla tartıştığı videoları izledim.

rüyamda bir dost meclisinde dünyanın eksenin yavaş yavaş doğuya kaydığını, 20 sene sonra ekonomik olarak türkiye'nin avrupa'nın ilk 3 ülkesinden biri olacağını ve türkiye'de şu anda sermayenin ve politik gücün el değiştirmesiyle bursaspor'un şampiyonluğu arasında sadece tesadüflerle açıklanamayacak bir bağ olduğunu anlatmaya çalışıyordum. içimden de konuyu bir şekilde gelecekte islam içerisinde (bu ekonomik değişimle birlikte) bir iç hesaplaşma hatta avrupa'da reform zamanındakine benzer şiddetli/ölümcül tartışmaların olması gerektiğine bağlamayı düşünüyordum.

aynı gece uzun bir yolculuktan sonra döndüğüm evimde (sanırım rue nicolet'deki evdi) d. beni ayartmaya çalışıyor, tekini en ince ayrıntısına kadar gördüğüm kocaman memesinin ucundan çok tahrik oluyorum hatta birlikte bir ara çıplak kalıyoruz, ama içimden her şeyi mahvetmemek için yapmamam gerektiğini kendime 3-4 kez tekrar edip duruyorum.

25. Allegro

2010-08-31T01:36:00.000-07:00

ilke'yle gs-bjk maçı izliyoruz, gs sol açığında 60'larında ve uzun gri pardösülü bir adam var. kollarını zamanında şakşak'ın yaptığı gibi açıp topu arkasında saklamaya çalışıyor, ama sürekli kaybediyor. 70 ya da 80'inci dakikada tümer metin'in golüyle beşiktaş 1-0 öne geçiyor.

evren'i herkesin güzel giyindiği kalabalık bir yemeğe götürüp halil kudat'la tanıştırıyorum.

24. Largo

2010-07-23T03:26:00.000-07:00

e. beni pastaneye göndermiş. h. de bana eşlik ediyor. herhalde türk mahallesindeyiz, bir türk pastaneye girip vitrindeki tatlılar tarafından büyüleniyoruz, ben hepsinden birrer tane istiyorum. bize servis yapan adam içeriye gidiyor ve uzun süre gelmiyor. o sırada h. ile çalışanlar hakkında konuşuyoruz, acaba hangi şehirden geldiklerinden aksanlarının bozukluğundan bahsediyoruz. yaklaşık 1,5 saat sonra (ya da rüyada 1,5 saat gibi gelen bir süre, neticede h.'ye dönüp "abi ne kadar zaman oldu 1,5 saat oldu herhalde" diyorum) bir tepsi üzerinde istediğimiz tatlılar geliyor. adam şerbet için eskiden bir fransız çiçeğinin özütünü kullandığını tam da bugün türkiye'den getirdiği yeni bir özüt kullandığını o yüzden bütün tatlıları tekrar yaptığını söylüyor.

tepsiyi alıp dışarı çıkacakken çıkış kapısının arkasındaki birine n. (h. n.'ye dönüşmüş) "aa merhaba, nasılsın abi" diyor. ben de masadaki iki sakallı 20'lerindeki adama selam veriyorum kafamla. masadakiler de yüksek sesle sanki onlara da yılışıyormuşum da rahatsız olmuş gibi "bu türkler de hep böyle işte" diye sitem ediyorlar. kendi milletinden olanlara karşı anti-sosyalliğin sadece yurtdışındaki türklerde olduğunu düşünüp "yurtdışındaki türkler de tıpkı sizin gibi" diyorum. şaşırıyorlar ve bana burada ne yaptığımı soruyorlar. bir süre itü'deki ortamdan bahsediyoruz, belli ki itü öğrencileri. sonra bir şekilde hayat hikayemi anlatmaya başlıyorum.

pastaneden çıktığımda dışarısı karlı "ev"e doğru yol alıyorum. yolda c.'nin halası almanya'da yaşayan kızıyla yolda yürürken görüyorum. bir telefon kulübesinin yanında duruyorlar kız içeri girip ahizeyi kulağına dayayıp mükemmel bir müzik fısıldıyor, meğer kulübede çok yüksek hoparlörler varmış, bütün mahalleye yayın yapıyor. çıkan müzikte insan sesinden başka her şey var. çok güzel bir klavye solosu hatırlıyorum.

eve girecekken c.'yi görüyorum ona kuzeninin performansını dinlediğimi ve çok iyi çaldığını söylüyorum. eve giriyoruz. ev şatodan bozma bir malikane. bir şöminenin üzerinde "greg & tibo" imzalı fransızca bir not var: "şömine gerçektir ama kullanılamaz". ayakkabılarımızı çıkarıyoruz, c. ağzından çok ince armonikler çıkarmaya başlıyor. nasıl yaptığını soruyorum, çok uzun zamandır yapabildiğini nasıl yaptığını anlamadığını söylüyor, gırtlağında su tutuyormuş. ama çok ince armonikler çıkarmak insanı çok acıktıran bir şeymiş

23. Allegro

2010-07-20T05:20:00.000-07:00

john carpenter büyükçe bir hangarda sergilenecek 3 parçadan oluşan bir gösteri hazırlıyor. ben tek gözlü bir boksörün başrol oynadığı korkunç ikinci bölümü hazırlayanlardanım, bana iki tane gözün garip bir scanner'da üç boyutlu modelini yaptırıyor, ilk önce yanlış yapıyorum, gösteriye 2 saat kala yanlışımı düzeltiyorum.
ilk piyesin sonunda elif şafak (ted'dekine benzeyen) bir konuşma yapıyor. konuşmadan sonra verilen arada bazı fransızlarla tanışıyorum, konuşmadan pek memnun kalmamışlar. konuşmayı genel olarak beğendiğimi ama bazı oto-oryantlist taraflarının, özellikle sufiler ve istanbul'un topkapı gibi mekanları üzerine bayağı betimlemelerinin beni rahatsız ettiğini ve durup dururken neden kendisinden bahsettiğini anlamadığımı söylüyorum (yatmadan önce attığım bir mailde neredeyse aynı şeyleri söylemiştim). başlarıyla söylediklerimi onaylasalar da aslında başka sebeplerden rahatsız olduklarını seziyorum.
ikinci bölüm kör gözünden kan akan boksörün bir bilgisayar oyunu gibi canlandırılmasıymış ve bir çeşit interaktif korku video gösterisi şeklinde gelişiyor.

22. Grave

2010-02-24T05:44:00.000-08:00

e.s. ile e.t.'yi bir tiyatro çıkışında görüp galata kulesinin altındaki sokaklara kadar gizlice takip ediyoruz. orada l.g. ile buluşuyorlar, l.g. beyazlamış saçları ve şık giyimiyle kendine güvendiğinin sinyallerini veriyor. gülerek oradan uzaklaşıyoruz.

cenk, deniz ve evren'le bir tatil köyündeyiz, karanlık odanın içine birden vampirleşmiş fareler dalıyor.

st joseph'in grand quartier'sine benzeyen kocaman bir alandaki bir konserde mathieu ve bassel'le footprints çalıyoruz. konserden sonra inip arka arkaya kaydı dinliyorum: her dinleyişte başka bir müzik geliyor. bir tanesi hakkındaki yorumum : ritmik olarak güzel fikirler var ama kendini çok tekrar ediyor. bütün kayıtlarda piyano sololarının saksafonunkilerden çok daha güzel çalındığını düşünüyorum.

21. Grave

2010-02-06T14:21:00.000-08:00

bu aralar günde en az iki-üç kere satranç oynuyorum, hep de yatmadan önce oynadığımdan uykuya dalmadan önce aklımda hamleler dönüp dolaşıyor, gözümü kapatınca kendimi rastgele bir dizilişin içinden en iyi hamleleri seçmeye çalışırken buluyorum. geçen gece ise rüyamda ilginç bir satranç oyunu oynuyordum. yaptığım her hamleden sonra garip bir yanlışlık hissi içimi kaplıyor, içinden dikdörtgen şeklinde birkaç parça çıkarılmış olan tahtaya kaybettiğim her taştan sonra daha da endişelenerek bakıyorum ve sonunda yenilince endişe bir rahatlık hissine terk ediyor kendini: meğer kuralları tamamen değişik bir oyun oynuyormuşum, bu durumda yenilmekten daha doğal ne olabilir?...

20. Prestissimo

2009-09-24T02:23:00.000-07:00

iş yüzünden çok stresli ve belirsiz bir dönemde rüyamda işteki masamda oturuyorum ve mail kutuma iş maillerinin yağışını yetiştirmem gereken öteki işleri yaparken endişeyle izliyorum. kendi kendime sürekli "nasıl yapacağım, nasıl yetiştireceğim, akşam saksafon çalmaya gidemeyeceğim" diye söylenirken ter içinde uyandım.

19. Presitissimo

2009-05-10T15:00:00.000-07:00

e.s., uzun bir sevişmeden sonra, kardeşini davet ediyor. etiler'de itü konularındaki evdeyiz ve kardeşi yerine eve o.s. [bariz bir sinema bağlantısı] geliyor. ben ona "yanıma gel" dedikçe, o karşediyle alay edercesine bir sohbeti geliştirip babasından bir telefon beklediğini söylüyor. tam o sırada çok eskiden kullandığımız ve o anda çalışını anımsadığım bir telsiz telefonu elime alıp cevap veriyorum. beni internetten tanıyan biri hırvatistan'ı gezmek konusunda tüyolar istiyor. e. babasının aradığını ve onu çağırdığını sanıp gidiyor ve beni hüzün içinde bırakıyor. ben ise hiçbir şey olmamışçasına adama gittiği yer neresi olursa olsun seyahati konusunda nasıl bir ruh hali içerisinde olması gerektiğini gezeceği yerleri nasıl planlaması gerektiğini anlatıp duruyorum.

uyanınca kocaman bir umutsuzlukla etrafıma bakıp e.'nin kafasının etrafına sardığı elini gördüm ve onu aramızdaki belirsiz ilişkiyi kırarcasına kararlılıkla ve tereddüt etmeden öptüm, sonra aynı kararlılıkla arkamı dönüp hayatıma vereceğim yönü bininci defa kurgulmaya başladım.

18. Allegro

2009-03-02T11:31:00.000-08:00

herhalde uzun zamandır gördüğüm en komik rüyadır... son zamanlarda en büyük eğlencemiz 90'ların hit parçalarının kliplerini izlemek. şarkıların ve kliplerin kuruluşuyla ilgili kendi kavramlarımızı bile üretmeye başladık. ben pop müzikten küçüklüğümden beri nasıl nefret etmişim anlyamadım. kliplerdeki danslar, çekilirken eğlendikleri her hallerinden belli olan şimdi kim bilir nerede ne yapan insanlar o kadar güzeller ki! neyse...

rue de rome'da bir dükkanda saksafonuma bec ve kamış deniyorum, etrafımda 8-9 kişilik kızlı erkekli belli ki birbirini tanıyan müzisyenlerden oluşan bir grup var. verilen bekleri taktıkça her gün yaptığım ısınma egzersizlerini yapıp uzun notalarla tonu kontrol ediyorum. nedense kimse bir şey çalmıyor ve dikkatle beni izliyor. yaptıklarım o sırada içeri giren bir grubun dikkatini çekiyor ve aşağı kata inerken merdivenlerin yanında duran bana yaklaşıp takdir dolu cümleler ediyorlar. onlar aşağı iner inmez yanımdaki müzisyenler benimle dalga geçmeye başlıyor, hatta çaldığım cümleleri ya da benzerlerini çalıp gülüyorlar (yeni çıkardığım 3 tane freddie hubbard licki ve wayne shorter'ın ismini şu an hatırlayamadığım parçası).

sonra eşyalarını toplayıp çıkıyorlar, ben de onları gizlice takip ediyorum. bir minibüse biniyorlar ve tekirdağ'da iniyorlar. uzaktan halay çektiklerini sandığım bir grup insanın yanına doğru gidiyorlar. kalabalığa yaklaştıkça yonca evcimik'in 8:15 vapurunda adlı güzide eserinin başındaki abuk sabuk şeyi söyleyip bir tür kabile dansı yaptıklarını görüyorum. bizim müzisyenler de bunlara katılıp çember halinde dönüyorlar. "vay be bu kadar dalga geçtiğimiz şeyler başka kültürlerde nasıl da kutsallaştırılabiliyor" diye düşünürken uyandım.

17. Grave

2009-02-20T05:42:00.000-08:00

[paul'ün istanbul'da sergi açacağını ve birlikte yine bir seyahat açacağımızı öğrenince gördüğüm zamanın insanları değiştirmesi karşısında duyduğumuz korkuya dair kasvetli bir rüya]
bir hastane odası. paul ameliyat olmuş ama bambaşka bir insan var yerinde. neşeli ve hareketli kişiliği gitmiş, donuk gülümsemeli yaşlı (ve kel!) bir adam gelmiş yerine. çok sevdiğim bir insanı kaybetmenin üzüntüsüne boğuluyorum...

16. Vivo

2009-02-17T07:21:00.000-08:00

nükte evleniyor. düğün nükte'nin evi olduğunu öğrendiğim garip bir mekanda geçiyor: ilk katı can'ların rivadaki evi, ama bina sarmal bir kule şeklinde gökyüzüne doğru uzanıyor. her katta farklı bir kitle var ve katları ayıran zeminler camdan yapılmış. en yukarı kata nükte'nin yanına çıkıyorum, ama varmadan önce üzerine giydiği giysiyi görüp tahrik oluyorum. omuzları ve göbeğini açıkta bırakan kota benzer bir üstle poposunun sadece alt yarısını kapatan sarı bir mini etek giymiş. suratında çok az makyaj var, saçları tertemiz, dümdüz ve şimdi bile kokusunu aldığımda içimi titreten parfümünü üstüne sıkıyor. beni gördüğüne çok sevindiğini söyleyip boynumdan öpüyor, ben de kalçalarını kavrayıp kendime çekiyorum. yumuşakça öpüşmeye sonra sevişmeye başlıyoruz, tabii altımız cam olduğu için herkes bunu görüyor ama nedense kimsenin umrunda değil ve bu bizi daha da azdırıyor.
kocasıyla tanışıyorum. uzun boylu, siyah saçlı pis sakallı maço bir adam.şimdi hatırlayamadığım bazı olaylardan sonra 3 arkadaşıyla üzerinde sızdığım yataktan kaldırıyorlar. yatağa çırılçıplak yatmışım ve beni videoya almışlar, dalga geçerek uzaklaşıyorlar.

[....]

2009-02-13T17:32:00.001-08:00

"The myth is the public domain and the dream is the private myth. If your private myth, your dream, happens to coincide with that of the society, you are in good accord with your group. If it isn't, you've got a long adventure in the dark forest ahead of you...."

Joseph Campbell

15. Lento

2009-02-12T07:27:00.000-08:00

lucidliğe ulaşmanın en güzel tarafı, lucid olmaya çalışan herkesin amaçladığı şeyleri başarmak (rüyada uçmak, hiçbir zaman göremeyeceğin insanları görüp gidemeyeceğin yerlere gitmek/gittiğini sanmak, sevişmek, vs.) değil...
dün rüyamdaki insanların suratlarının farklı olması sayesinde yine lucidlik geldi. bu sefer hiçbir şeye yön vermeye çalışmadan beynimin bana göstereceklerini incelemeye koyuldum. ilk önce bazı eski kız arkadaşlarım birbirlerine çarpıp iç içe geçip hareket eden tek bir canlı formuna dönüşüyor, sonra bu canlı kendisini klonlar gibi çoğalıyor. lucid olduğum rüyaların en güzel tarafı, her zaman çok canlı bir sinematografik tarafı olması. tam bu noktada kendimi bir tahlil laboratuarında (ısrarla anlamadığım bir şey var: niye laboratuvar diye yazılıyor bu kelime, mesela fermuarı v'siz yazıyoruz; türkçe'de aynı ikilem fotoğraf/sinematografi gibi kelimelerde de yaşanıyor) çok titiz olduğu her halinden belli bir doktorun ifadesiz yüzüne üzüntüyle bakıp kanserimin detaylarını dinlerken buluyorum: bütün eski kız arkadaşlarım ve o birleşip çoğalma hissi de özlem ve ölüm korkusunun bir araya geldiği gerçeküstü bir kısa filmin senaryosuymuş.

sabah müthiş bir yaşam sevgisiyle kalkıp banyomu yaptım. kemal arayıp evime eşyalarını yerleştirip işe biraz gecikmeyi teklif etti. memnuniyetle kabul edip st. thomas transkripsiyonuma kaldığım yerden devam ettim.

14. Allegro

2009-02-12T07:17:00.000-08:00

i.'den şöyle bir mail geldi:

dün gece gördüğüm rüya’yı senle paylaşmak istiyorum:

6. sınıftayım, fransa’dayım. tempête kelimesinin etimolojik kökünü soruyor hoca, ben de çıkıp şöyle diyorum: “aslında temps pête olabilir hani patlayan hava gibi ama bu muhtemelen geçersiz çünkü inzgilicede bu kelimenin dengi olan tempest var, nitekim fransızca’da t harflerinin önünce bulunan s harfleri bir önceki ünlünün üstüne şapka gelmesi şekliyle ortadan kaybolmuşlardır. bu bağlamda bu iki kelimenin denk olduğundan emin olmuş olabiliriz ve eğer denkseler bu durumda ortak bir latince ataları olması gerekir. fakat o latince atalarını bilmiyorum.”

13. Allegro

2009-01-13T05:16:00.000-08:00

newcastle. anneannemin evinin yakınları, hatta marketlerin olduğu bir sokağa giderken aldığımız yolların birinde önce çimlerin üzerinde sonra da kaldırımlarda zıplaya zıplaya ilerliyorum (küçükken sıkıldığımda bunu çok yapardım, yürürken zıplayabileceğim en yüksek noktaya ulaşıp onu geçmeye çalışarak sürekli zıplamak). ancak yer çekimi gerçekte olduğunun yarısından bile daha zayıf olduğundan biraz da uçar gibi hareket ediyorum. kendi kendime sürekli "işte istediğim zaman yapabiliyorum" diye düşünüyorum (uyandıktan sonra daha önce defalarca rüyamda uçtuğumu hatırladım). bu sırada fransızca konuşan iki kişinin sesini işitiyorum ve oldukça yüksek bir apartmanın penceresine oturmuş iki genç kızı fark ediyorum. iki-üç zıplayışta yeterli yüksekliğe erişip yanlarına oturup fransız kızlarının dudak yapısından, zaman zaman frijit zaman zaman da dominant gorunuslerinin beni ne kadar etkilediğinden, oryantalizmden bahsediyorum. daha sonra aynı yerde buluşmak için sözleşiyoruz.

papatya evine bir akvaryum almış. bir ara salonda akvaryuma bakarken yalnız kalıyorum. balıklardan biri birden oteki balıkları yiyerek büyümeye başlıyor, sonra pulları kararıp dökülüyor ve derisinin altından çıkan kanatlarıyla 4-5 metre genişliğinde kocaman bir yaratığa dönüşüyor.

12. Grave

2008-10-08T03:22:00.000-07:00

2 kız , 1 erkek kardeş ve babaları ellerinde minik toplar atan bir çift tabancayla oyun oynuyorlar, vurulan kişi oyundan çıkıp silahını kendisi yerine oyuna dahil olana veriyor. aynı zamanda da kısa kesilmiş çimlerin olduğu bir mekanda bir açık hava kokteylindeyiz, yanımda ilke de var. oyunu çocukların şirinliğine bakıp eğlenerek izliyoruz. sonunda erkek çocuk babasını da vurarak kazanıyor. oyun bittikten sonra baba silahını bırakıyor ve oyuncular ortadan kayboluyor. ben de yerden silahı alıp bana sırtını dönmüş kendisi için içecek seçen çocukların 2 aylık hamile annesinin poposuna ateş ediyorum. kadın bana doğru dönünce (poposunun büyük olduğunu kast etmek için) poposunu ilke'nin poposu sandığımı söylüyorum, hınzırca gülüyoruz.
hatırlayamadığım birkaç cümleden sonra sarmaş dolaş olup ateşli bir şekilde seviştik.

dünyanın sonuyla ilgili 3 rüya:
- kıyamet gününde her tarafı kapkaranlık bir sis kaplıyor ve sis birden geri çekildiğinde herkes yere düşüp ölüyor. deniz, haluk ve nir'le bir çölün ortasında içinde dilini konuşmadığımız yaklaşık 10 kişinin bulunduğu bir kulübeye sığınıyoruz. birden içeriye gestapo kılıklı askerler giriyor ve herkesi sıraya dizip soru soruyorlar, sorunun cevabını beklemeden kurbanları öldürüyorlar. bu sırada biz saklanmışız, ama birimiz yere bir şey düşürerek yerimizi belli ediyor. nir suratında en ufak bir korku ifadesi olmaksızın kendisini feda ederek kurbanların arasına karışıyor ve ölümünü dehşetle izliyoruz.
- tatil boyunca 1 hafta saksafon çalamayınca gelen klasik rüyalardan biri: guitar club'a benzer bir yerde saksafon dersi veriyorum ama birden bina yıkılmaya başlıyor ve her yerin yukarıdaki rüyadaki gibi koyu boğucu bir toza boğulduğunu görüyorum.
- maçka'dan beşiktaş'a sabahın erken saatlerinde gri bir gökyüzü altında yürüyorum. evler, dükkanlar her yer boşaltılmış. derken ileride daha büyük bir kalabalığa katılmak üzere olan bir grup insan görüyorum. denize karışan ırmaklar gibi kocaman kalabalığa ulaştıklarında iyice seçilmez oluyorlar, sonra silikleşip kayboluyorlar (Helnwein etkisi). bir süre sonra anlıyorum ki sonny rollins'in cenazesindeyiz ve onun ölümüyle evrenin de sonu gelmiş.

11. Allegro

2008-08-31T14:58:00.000-07:00

metin abi, emre, ilke, orkun ve birkac kisi daha sokaklarda kayboldugumuz serin bir paris gecesinde birimizin evinin yolunu ariyoruz. yol boyunca konustugumuz tek konu evdeki mantarlari nasil tuketecegimiz. portakal suyunun icine koymak, limoncelloyla birlikte yutmak gibi ucuk yontemler oneriliyor. eve vardigimizda hatirlayamadigim bir sebepten dolayi takilmamaya karar veriyoruz, metin abi bir bilgisayar oyunu acip oynamaya calisiyor digerleri ise uyumaya basliyor.
bilgisayar oyununun amaci pelin diye bir kizin evine yerlestirilmis gizli bir kameradan aldigimiz verileri kullanarak kizin bilgisayarini hacklemeyi basarmak. metin abi oyunu bir sure deneyip hic ilerleme kaydedemeyince garip bir sekilde sinirleniyor ve icerideki odaya kapaniyor. ben de yapacak bir sey ve uykum olmadigindan oyunu oynamaya basliyorum. oyunda ilerledikce anliyorum ki, oyunun bas karakteri metin balci'nin ta kendisi ve ben onu kontrol ediyorum. pelin'in bilgisayarina girdikten sonra emailler arasinda buldugum bir ipucundan yola cikarak dunyanin dort bir tarafinda gizli gorevler yaptiktan sonra oyunun son bolumunde metin balci'nin anneannesinin iradesiyle verdigi savasi kazanmak gerek.
tam bu anda anliyorum ki metin aslinda kucuklukten beri bir ajan olarak yetistirilmis ancak cocukluguyla ilgili bu bolumu tamamen unutmus. Birden iceri metin gozlerinde yaslarla giriyor: ben bilgisayardayken o da bir yandan mantarlari yemis ve bastirdigi bu anilarini hatirlamis.
"benden bir canavar yarattilar, benden korkunc bir canavar yarattilar" diye haykirarak agliyor...

10. Tempo Primo

2008-07-21T06:40:00.000-07:00

salle pleyel'de ismini hatırlayamadığım kocaman bir orkestrayla saint saëns'in 1. çello konçertosunu çalıyorum. çellistlerin alışık olduğu pozisyonu yerine sanki kontrbas çalıyormuş gibi ayaktayım. duruşumun garipliği aslında oldukça anlaşılır: çello çalmaya iki gün önce başlamışım ve içimde uzun bir süre boyunca dönem ödevini savsaklayıp son günde yetiştirmeye çalışan öğrencinin heyecanına benzer bir duygunun güdümünde, beceriksizliğimi dahi müzisyenlerin alışılageldik bir biçimde tasvir edilen garip hareketlerine benzer jestlerle kapatmaya çalışıyorum. 2. hareketin ortasında orkestranın sustuğu ve benim kendimden geçerek çaldığım bir bölümde çelloyu gövdesinden kavrayıp valse benzer bir dans yapmaya başlıyorum. seyirci üzerinde güzel bir etki bırakmışım ki konserin sonunda salon yıkılacakmışçasına alkış kopuyor, 1. kemancı hayranlıkla elimi sıkıyor. fakat o kadar beğenmelerine karşın bis yapmamı teklif etmiyorlar ve korktuğumun başıma gelmediğini görüp rahatlıyorum (o an aklımdan "eğer bis yapmayı teklif ederlerse çelloyu yan tutup gitar gibi çal" diye geçirdim).
konser sonrasında orkestradaki çellistlerden bazılarını kendi aralarında dedikodu yaparken (enstrümanı çalamadığımı kimsenin anlamamasına çok şaşırmışlar) yakalıyorum, geri kalanları ise benimle flört etmeye çalışıyorlar. konser mekanını terk ederken büyük bir heyecanla bu heyecanı ilk paylaşmak istediğim kişi olan babama telefon ettiğimi ama ulaşamadığımı hatırlıyorum.
uyandığımda yaptığım ilk iş google'da jacqueline du pre fotoğrafları aramak oldu...

9. Largo

2008-07-10T09:16:00.000-07:00

cadı kılıklı bir kadın kamboçya dili, türkçe, farsça, "mısırca", ve bir dilde daha "hayır" kelimesinin neden ortak olduğunu açıklıyor. kelime eski mısırca nayır veya n'yır kelimesinden geliyormuş: n'- olumsuzluk eki ve hareket etmek anlamındaki yir (fransızcadaki harekete geçmek,bir şey yapmak anlamındaki agir buradan geliyormuş) kelimelerinden oluşmuş ve kocalarını çok sinirlendiren kadınlara söylenen bir olumsuz emir anlamı varmış. rüyada cüneyt arkın filmlerinde görüp güldüğümüz nayır nolamazların aslında anlamlı kelimeler olduklarını ciddi ciddi düşündüm. uyandığımda hayatta alakasız kavramlar arasında bir bağlantı keşfettiğimizde hissettiğimiz duyguya benzer bir his vardı.

sinem'in akın dayısı türettiği yeni bir kelimeden bahsediyor: tütlek. ne anlama geldiğini sorduğumda "ohhhoooooo çoktan giydim bile" diye cevap verip arkasını dönüp gidiyor.

8. Sostenuto

2008-05-28T02:00:00.000-07:00

venedik'te "lucid" diyebileceğimiz bir rüya gördüm. yatmadan bir süre önce sinemayla ilgili konuştuk, italya'da olmanın da etkisiyle olacak rüyamda barbaros bulvarı'na benzeyen bir yerdeyim, evlendirme dairesinin arkasından yıldız'a bağlanan yokuş da olabilir. yanımdan nanni moretti'nin karısı minik italyan tipi bi arabayla geçiyor içinde de 3 tane sarışın çocuk var. arabanın arkasında elektronik bir panel var ve bir yazı kayarak geçiyor, yazıyı okuyup hemen unutuyorum. tam bu noktada kendi kendime rüyada olduğumu ve uyandığımda bunu unutmamam gerektiğini söyleyip zamanı geri almaya çalışıyorum. rüyada olduğumun farkındayım, ama farkında olduğumun farkında değilim. ellerimi sıkıyorum yoldan geçenler suratıma bakıp gülüyor yaptığım harekete, ama artık her şeyin bir rüya olduğunu bildiğimden hiç önemsemiyorum. birden zaman geriye sarılan bir film gibi hızlı hızlı arabayı ilk gördüğüm ana kadar geriliyor. şimdi daha dikkatli bir şekilde yazıyı okumaya koyuluyorum:

"la france et mon réseau m'ont sauvé la vie"

rüyayı uyandıktan uzun bir süre sonra kanalın kenarında emre ve ilke'ye anlatırken heyecandan az kalsın yediklerim boğazıma kaçıyordu. uzun zamandır varmak istediğim noktanın artık çok yakınındayım.

7. Moderato

2008-05-09T05:21:00.000-07:00

istanbul ziyaretleri hep rüyalar açısından zengin oluyor. bu sefer istanbul'a gelirken yolda filozofların cinsel hayatları üzerine bir makale okudum. özellikle de beauvoir' ın amerikalı flörtüne yazdığı mektupta açıkladığı sartre'ın frijitliği ve insan cinselliği üzerine düşünceleri arasındaki açık bağlantının farkına varmam beni biraz etkilemiş olacak, ertesi gün buluşacağım sinem' i gördüm: sevişmeye karar vermişiz, ama sevişmek yerine satranca benzer bir oyun oynuyoruz. bana "of amma isteksizsin" diye veryansın ediyor, ben de oyunu oynamayı kesip heyecanla sartre' ın cinsel yaşamının ne kadar monoton olduğunu ve bunun onun muazzam bir insan olduğu gerçeğini değiştirmediğini açıklamaya girişiyorum. oyuna kaldığımız yerden devam etme girişimlerimin onun konsantrasyonunu kaybetmesi nedeniyle sonuçsuz kaldığını görüp uyandım. daha önce çok istekli olduğum bazı sevişmelerde hakikaten 5-6 dakikalığına aklıma gerçekten alakasız şeyler gelip onları anlatarak karşımdakinin de konsantrasyonunu bozduğum olmuştu, sanırım bu tür durumlarla ilgili bir ahlaki ders olarak okumak lazım bunu.

istanbul'da kaldığım son gün iki tane ilginç rüya gördüm. bir ayrılık öncesi klasiği olarak balık pazarının arkasında rakı içtik, akşam sinem'le buluşacaktık ama rahatsızlandığı için gelememiş. yatmadan önce de bir shakti albümünü sonsuz loop'a koydum. gece uykumdan uyanıp bütün yüksek lisans tezi koşturmacasına, arada ağır takıldığımız birkaç gecenin yorgunluğuna rağmen yatarken müzik koyma ısrarıma güldüm, çünkü gerçekten çok karmaşık ve hiçbir şekilde uyku kavramıyla bağdaşmayacak bir müzikti. ilk rüyada tekrar sinem'le bir hint restoranındaydık, trompete başlama isteğimi şevkle anlatıyorum, bir sergiden tablolar'ın başlangıç melodisini ağzımla söylüyorum ama sesim bir trompetten farksız çıkıyor, hatta sonra orkestranın eşliği bile duyuluyor. etraftaki insanların bütün o sesleri ağzımdan nasıl çıkardığıma hayret edip ağızları açık bir şekilde beni izlediğini fark ettim, ve gülerek uyandım. aslında rüyada yaptığım şeyin toplu taşıma araçlarında ya da işte çok sıkılan insanların çaldıkları enstrümanı ellerinde hayal edip çalar gibi yapmalarından farksız olduğunu anlıyorum şimdi. müzik okuduğum zamanlarda sık sık, bir iki kere de çok aşkın bir şekilde rüyada başıma gelmiş ilginç bir deneyim...

son rüyada facebook'a giriyorum, social profile gibi (hatta social profile'ın kendisi de olabilir) bir uygulamada birisinin öpüşme başarıma yüz üzerinden 0 verdiğini görüp sinir oluyorum. midem bulanarak feci bir öç duygusuyla doluyorum ama o kişi arkadaş listemde yok, sanki bütün uygulamaları yüklesem bir şekilde ona sesimi duyurabilirmişim gibi geliyor. uygulamaları yükledikçe bütün bunların aslında korkunç bir testin bir parçası olduğunu ve birilerinin büyük ihtimalle beni izleyerek dalga geçtiğini düşünerek korkuyla uyandım.

6. Largo

2008-04-27T06:39:00.000-07:00

evren ve kim olduklarını hatırlayamadığım birkaç kişiyle tekrar kurulmuş olan efes'te, gelecekteyiz. kocaman mermer sütunların arasından güneş batıyor. şimdi kütüphanenin olduğu yerde devasa bir meksika restoranı var ve restoranın en güzel en geniş köşesinde kocaman bir masanın etrafında yavaş yavaş yemek yiyoruz. uzaktan tepesini gördüğüm artemis tapınağına bakıp gururla gülümsüyorum: meğer şehrin restorasyon işini abimle bana vermişler ve bu işin altından başarıyla kalkmamızın şerefine verilen bir yemekteymişiz, biraz sonra da kutlamalar için amfiteatra gideceğiz. birden nedense rüyanın içinde olduğumu fark edip kendimi eleştirdim: "ulan tiyatronun yerine restoran yapılır mı?"

[yatmadan önce emre'yle telefonda konuştuk, geçen hafta yediğimiz meksika restoranında yediğini ve oranın gayet güzel olduğunu söyledi]

5. Tranquillamente

2008-04-13T14:31:00.000-07:00

çok sıkıntılı olduğum ve neredeyse her gece arka arkaya kabus gördüğüm bir dönemdi. bir gece yatmadan önce arada sırada yaptığım gibi eski fotoğraflardan fazla ilginç olmayanlarla ya da çekerken yaptığım bir hata yüzünden çok güzel olmanın kıyısından dönenlerle oynuyordum. bir masaj sırasında çektiğim bir fotoğrafın üstünde bir süre oynadıktan sonra kendi başına anlamı olmayıp bir seri (örneğin daha önce binlerce kere denenmiş bir eller serisi) içinde güzel görünebileciğini düşündüm. fotoğrafta parmaklar uzun pozlama yüzünden uzamış ve eller az çok birbirinin içine girmişti.

gece rüyamda kendimi kabus görürken gördüm. kabusta kulağıma aynı anda binlerce cümle fısıldanıyordu ve ben hepsini algılayıp anlamaya çalışıyordum. cümlelerin bazıları ingilizce bazıları da türkçeydi ve "kaçamazsın", "aradığını hiçbir zaman bulamayacaksın" gibi aşağılayıcı ve moral bozucu şeylerdi. sonra bu rüya içindeki rüyadan kendi kendime konuşurken terli terli uyanıp elime baktım. görüntü tamamen siyah beyazdı ve elimi yatmadan önce baktığım fotoğraftaki gibi flu görüyordum. fısıltılar da arkada hafif devam ediyordu. yumruk halindeki elimi açıp avcumun içine baktım ve içinde kırmızı bir penanın parladığını gördüm (görüntüdeki tek renk penanın parlayan kırmızısı). birden içimdeki bütün sıkıntıların uçup gittiğini ve fısıltıların kaybolduğunu fark edip rahatladım. gülümseyerek elimi tekrar sıkıca kapatıp yastığın altına koydum ve uykuya dalmak üzere cenin pozisyonu aldım. tam bu sırada gerçekten uyanıp avcumu açıp baktım, boştu.

4. Andante

2008-04-11T09:27:00.000-07:00

iki gün arka arkaya iki sevişmeli rüya..
yakın bir arkadaşımın kız arkadaşıyla, birbirimizi cinsel olarak arzulamamamıza ve arada aldatma gibi arkadaşım için önemli olabilecek bir engel olmasına rağmen, sadece meraktan sevişiyoruz. kendisine karşı duyduğum arkadaşlık hissi sürekli gülerek ve işi ciddiye almayarak seviştikçe yerini sımsıcak daha önce hiç hissetmediğim bir duyguya, sanki karşımdakinin benimle aynı duygulanımları yaşayan ve aynı amaçları paylaşan birisi -hatta ta kendim- olmasının korkuyla karışık heyecanına dönüşüyor. daha önce ısrarla kaçındığım ten kokusunu ve terinin tadını merak ediyorum, bir yandan da feci midem bulanmaya başlıyor.

ikinci rüyada c. ile sevişiyorduk. sanki 7-8 senedir sevgiliyiz ve binlerce kere yaptığımız bir şeyi tekrar yapıyoruz, ama hiçbir sıkkınlık ya da aceleye yer vermeden. çok uzun, sonunun gelmesini istemediğimiz tükürüklü bir ön-sevişmeden sonra yağlı saçlarını koklayarak içine girerken uyandım. işe gelir gelmez ilk iş arayıp akşam provadan sonra bir şeyler içmeye davet ettim. ancak buluşma her zamanki gibi bir türlü nihai sonuna ermeyen ısrarsız bakışlarla geçti. beni sürekli sarhoş etmeye çalıştılar ama "çok içince gördüğüm rüyalardan dolayı alkolü kendime yasakladığımı" öne sürerek geri çevirdim.

3. Poco Allegretto

2008-04-10T04:05:00.000-07:00

bu blogdaki postların başlığı anlatılan rüyanın hissine denk düştüğünü düşündüğüm müziğin temposu oluyor. bu sefer durum biraz farklı: geçen sefer istanbul'a gittiğimde brahms'ın 3. senfonisinin mükemmel bir yorumunu (özellikle başlığa ismini veren 3. bölüm) dinledim. akşam şu rüyayı gördüm:

paul'un pompidou'da açılan sergisindeyiz. sergide nedense benim de 2-3 fotoğrafım var ama orada asıl tercüman ve asistan olarak bulunuyorum. paul'ün etrafında pembeli, sarılı parlak mini etekli genç kızlar yüksek sesle kahkahalar atarak konuşuyorlar. paul'la arada göz göze geliyoruz "burada bana yetecek kadar kız var, gel biraz sen de nasiplen" bakışları atıyor. bazılarıyla tanıştırıyor ama ben inatla daha sade ve sanki oraya tesadüfen ya da bir kaza sonucu gelmiş birini arıyorum (bu birlikte çıktığımız seyahatin özeti gibiydi sanki). davetliler arasında c.'yi görüp mutlu oluyorum, "hadi bir kez daha deneyeyim" deyip gülümseyerek yanına gidiyorum. ansel adams'tan bahsediyoruz. (bu önemli çünkü adams paul'un yakın olduğu stilin doruk noktasını teşkil ediyor ve burada sessiz bir rekabet duygusu -sergideki fotoğraflar gibi- var) birden çok sarhoş oluyorum, belli ki c. de öyle. beni gıdıklayarak üst katta kullanılmayan bir sergi salonuna götürüyor. orada orchestre des metallos'nun klasik siyah-kırmızı konser kıyafetleriyle bir konser provasında olduğunu ve beni beklediklerini görüyorum. berry yanıma gelip çok sinirli bir şekilde bundan sonra sadece haydn çalacaklarını, ama çalarken somurtan benim gibi bir saksafoncu istemediklerini söylüyor. önce çalarken somurtmadığımı, sonra da haydn'in bütün hayatı boyunca somurtkan bir insan olarak tanındığını fransızcamın yetmediği yerlerde ingilizceyle tamamlayarak haykırıyorum, sonra c.'nin elinden sanki sevgilimmiş de aşağılanmamı daha fazla görmesini istemiyormuşum gibi tutup odadan çıkarıyorum. sergi salonunda ilke'yle karşılaşıyoruz, ona "her şey gittikçe orhan gencebay'ınkilere benzemeye başlayan saçlarım yüzünden oldu" diyorum. ilke -belli ki söylediğimi yine stack'e atmış- kayıtsızca duvardaki resme bakıyor: polaroid'inden çıkan bozuk filmden sakladığım bütün kareleri birleştirip bir kolaj yapmışım ve sergiye seçilenlerden biri de o.
[yakında bu kolajı hakikaten yapıp bu notun yerine koyucam]

2. Allegrissimo

2008-04-08T13:29:00.000-07:00

kumsal demişken ikisi doğrudan, bir tanesi de dolaylı olmak üzere ezgi'yle ilgili üç rüya var.
tim'in çok iyi çaldığı bir konserden sonra eve geldim. kendimi oldukça iyi hissediyordum, içimde ertesi gün sabah erken kalkıp saksafon çalışmak için müthiş bir heves vardı. yatmadan önce bir chris potter albümünü sonsuz loop'a koydum. ezgi dansçıların ayaklarına sardıkları bezlerden birinin altına chris potter yazmış olarak girdi rüyama. "sen chris potter'ı biliyor musun?" diye sorunca suratını ekşitti "tabii 6 yaşımdan beri tanıyorum" dedi ve sanki beze yazılı ismi silmek istercesine ayaklarını yere iyice bastırarak dans etmeye başladı. nedense bu hareketin beni çok yaraladığını hissediyordum, o da bundan çok keyif aldığını belli edercesine orgazmik kahkahalar atarak ve hareketlerini iyice sertleştirerek uzaklaştı. uyandığımda pek çok kere unutup tekrar kırdığım kuralımı kendi kendime söylüyordum: "dansçılardan ve tiyatroculardan sevgili olmaz"

bir ara ezgi'nin resmini yapmak için çok çabalamıştım, rüyamda kendimi kocaman bir duvara gözünü çizerken gördüm. ilk önce kendi gözümden elimde bir fırçayla ama fırçayı hiç kullanmadan öyle duvara bakıyorum. duvarla aramda 2 santimetre gibi bir mesafe var. sonra kendimi dışarıdan gördüm. duvar onlarca metre uzunluğundaymış ve gözü başarılı bir şekilde bitirmişim öyle duruyorum. o zamanlar sürekli helnwein okumak/görmekten sanırım o stilin biraz fazla etkisi altında kalmışım.

üçüncü rüyadaysa kumsalda yürüyorum arkadan neubauten parçalarındakine benzer sürekli bir metal gıcırtısı ve ona eşlik eden dalga sesleri duyuluyor: bir okyanus kıyısında olduğumu anlayıp endişeli bir şekilde kıyıya iniyorum. hava koyu mavi-gri ve sert nemli bir rüzgar var, denize baktığım anda tekrar kendimi dışarıdan (arkadan) görüyorum. denizin içinde kocaman (kocaman derken bir apartman boyunda) bir yaratağın gözü var ve hiç göz kırpmadan beni izliyor. nasılsa yaratığın denizden çıkamadığını anlayıp rahatlıyorum ama bir daha hiç denize giremeyecekmiş gibi hissediyorum, içim burkuluyor.

1. Andante

2008-04-08T13:13:00.000-07:00

juliette'le tanıştığımız kumsaldayız, yan yana oturmuş -hala kaldırılmamış- sahnede olup bitenleri izliyoruz. soğuk ya da sıcak olmadığını, insanların ağızlarının hareket etmesine rağmen seslerini duyamadığımı fark edip duyularımda yolunda gitmeyen bir şeylerin farkına varıyorum. arka planda derinden bir trauermarsch (beethoven'inki) sesi duyuyorum, sonra juliette'in saçlarını ellemeye çalışıyorum ama elim içinden kayıp gidiyor. o anda aslında ölü olduğumu anlayıp tarifsiz bir keder hissediyorum.
juliette bir süre sonra sıkılıp kalkıyor ben de onun peşinden gidiyorum ancak kumsalın bittiği yerden öteye görünmez bir duvar yüzünden atım atamıyorum: buradan ölümümün kumsalda gerçekleştiğini ve sonsuza kadar orada kısılı kalacağımı çıkarıp kendime şöyle diyorum: "iyi de ben böyle sıkıntıdan patlarım"

Prolog

2008-04-08T12:56:00.001-07:00

djerba'dan dönüşümde sağda solda zaten yazmaya başladığım rüyalarımı bir blogda toplamaya karar verdim. bunda adorno'nun daha önce fransızcasını bayılarak okuduğum sonra türkçesi yayınlanınca tekrar keşfettiğim rüya kayıtlarının da etkisi oldu. adorno'nun aksine ben arada sırada rüyalarla ilgili yorum ve hislerimi de ekleyeceğim. ayrıca arada sırada rüyalarla ilgili veya ilgisiz fotoğraflar da eklemeye karar verdim. rüyalar daha önce tuttuğum notlardan da olabilir, bir önceki gün de görülmüş olabilirler, bunlar arasında -şimdilik- bir fark koymayı gerekli görmüyorum.

rüya kayıtlarına ilginizi uyandırmak için kitaptan bir pasaj ekliyorum buraya:

"Benjamin'in Pasajlar Projesi'nin basılı bir kopyasını elimde tutuyorum; Benjamin çalışmasını tamamına mı erdirmiş yoksa ben elimdeki elyazmalarından mı oluşturmuşum belli değil. Sevgiyle kitaba göz gezdiriyorum. 'İkinci Bölüm' veya 'İkinci Kısım' adında bir başlığın altında şu motto yazılı:

'Hangi tramvay, sadece toprağın kütürdeyen sesi için yol aldığını iddia edecek kadar küstah olabilir?' Robert August Lange, 1839"